Wzorce uczenia się a proces zapamiętywania

Człowiek odbiera informacje wszystkimi zmysłami. Niekiedy jednak  tylko jeden z nich jest dominujący, i tylko bodźce odbierane jednym zmysłem są zapamiętywane najefektywniej. Warto zatem pamiętać, że istnieją cztery wzorce uczenia się w zależności od naszych predyspozycji: wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny i dotykowy.

  • WZORZEC WZROKOWY 
    Tak zwanym „wzrokowcem” jest osoba, która najłatwiej zapamiętuje informacje w postaci infografik, grafik, map myśli, tabeli, filmu czy wreszcie słowa pisanego.
  • WZORZEC SŁUCHOWY
    Osoba korzystająca z tego wzorca najlepiej zapamiętuje słuchając. Dla niej stworzone są wykłady, prelekcje, filmy z dialogami. Doskonale zapamiętuje aktywnie uczestnicząc w rozmowie czy zadając pytania.
  • WZORZEC KINESTETYCZNY
    Człowiek o takim wzorcu uczenia się najlepiej korzysta z informacji, gdy może się aktywizować fizycznie. Mówimy w takim wypadku o pamięci mięśniowej – ciało zapamiętuje lepiej niż umysł. Doskonale zapamiętuje informacje zdobyte w trakcie eksperymentów, spacerów, prelekcji w terenie. Ten typ wzorca także najlepiej się sprawdza we współzawodnictwie.
  • WZORZEC DOTYKOWY
    Osoby o takim wzorcu uczenia się są przeciwieństwami kinestetyków: nie zapamiętują informacji skutecznie, gdy przebywają w atmosferze rywalizacji. Aby ‚dotykowiec’ mógł jak najwięcej zapamiętać, potrzebuje pisać, rysować, notować. Pamięta także więcej informacji, które mają dla niego wartość emocjonalną.

Co ciekawe, wzorzec uczenia rozwija się już w przedszkolu. Jak zatem rozpoznać, którym typem jest nasze dziecko i jak pomóc mu jak najefektywniej przygotować się do procesu kształcenia?

Dziecko-wzrokowiec lubi przebywać w otoczeniu ładnych rzeczy. Zwraca uwagę na kolory i kontury oraz wygląd zewnętrzny ludzi, zwierząt, roślin i rzeczy. Nadużywa słów takich jak „widzieć”, „patrzyć”, „spojrzeć”, „wyobrażać”.

Dziecko-słuchowiec zwraca uwagę na muzykę, dźwięk głosu, tembr i na to, jak i co się do niego mówi. Często podśpiewuje, gwiżdże, mówi do siebie. Lubi rozmawiać. Wykorzystuje słowa: „cichy”, „głośny”, „brzmieć”, „słuchać”, „rozmawiać”.

Dziecko o wzorcu kinestetycznym czasem określane jest jako „żywe złoto”. Mówi się, że wszędzie go pełno. Często kołysze się siedząc, porusza nogami lub opiera na stole. Lubi zmieniać miejsce i podróżować. Jest aktywne i wysportowane. Często mówi lakonicznie. Używa słów opisujących działanie: „robić”, „jechać”, „działać”, „szybko”.

Dziecko-dotykowiec jest wrażliwe na różne bodźce: werbalne i niewerbalne. Silnie odczuwa emocje. Opisuje swe uczucia, samopoczucie i doznania fizyczne. Używa słów związanych ze zmysłem dotyku: „czuć”, „zimno”, „ciepło”, „twardy”, „miękki”, „pachnący”.

Istnieje inny model wzorca uczenia się, według którego podejście do uczenia się (a więc i zapamiętywania) dzieli się na:

  • podejście emocjonalne
  • podejście praktyczne
  • podejście pomysłowe
  • podejście logiczne.

Chcesz sprawdzić, czym charakteryzują się powyższe typy i do którego należysz? Rozwiąż test! 

Follow me!